Bestemmingen

Vreugdedrankjes, bush-tv en Miss Tanzania

KLM Economy Comfort: blij dat ik vlieg!

Horror-foto’s van crew in lange plastic voorbindschorten met mondmaskers én gezichtsscherm… wie heeft deze beelden niet gezien in 2020? Het was dan ook een verademing om op onze recente KLM-vlucht Amsterdam-Kilimanjaro (Tanzania) te constateren dat, het mondkapje uitgezonderd, zowat alles identiek was aan pre-coronatijden. Oef! De catering (weliswaar zonder keuzemogelijkheid in Economy Comfort) werd opnieuw volledig uitgeserveerd op plateau, met drankje (ook alcoholisch) naar keuze. De crew vroeg de passagiers verstandig om te springen met de regels, zoals bijvoorbeeld niet in groep aanschuiven naar de toiletten. Uiteraard is het mondkapje verplicht, maar daar wordt niet fanatiek op toegekeken. Gezond verstand is de heersende regel.

KLM houdt er -momenteel- de filosofie op na dat Economy Comfort exact hetzelfde is als (standaard) Economy, uitgezonderd de beenruimte die met tien centimeter extra dan ook écht meer dan oké is, en de rugleuning die vijf centimeter extra plat kan. Maar de maaltijden, de check-in, de boarding… nergens is er een meerwaarde, alles is identiek. Die politiek heeft hen ondertussen ingehaald, en KLM werkt momenteel aan een upgrade van haar Comfort Y, zoals trouwens partner Air France dat al jaren heeft, met een gescheiden cabine, een betere stoel (ook breder) en een apart in-flightproduct. Details zijn nog niet bekend.

Dat de KLM-crew aan boord van een nieuwe Dreamliner best tevreden is opnieuw op 30.000 voet te mogen leven, konden we duidelijk merken. Vriendelijkheid was troef, en wie in de loop van de vlucht nog een extra à la carte-drankje vroeg: ach ja, waarom niet, was de bijna uitgelaten reactie. Vreugdedrankjes. Samengevat kunnen we stellen dat KLM het in deze ondankbare tijden een mooie prestatie neerzette, zeker als je ziet hoeveel extra werk alleen al de ground staff heeft met het checken van de coronatesten, en alle andere documenten. We reizen weer en laten we gelukkig zijn. Tot slot vermelden we de prima ground service in Schiphol en de bagageafhandeling die in beide richtingen binnen een recordtijd verliep. https://www.klm.be/nl

 

Asilia lodges and Camps: duidelijk en stijlvol safariproduct

Er is anno vandaag niet alleen flink wat keuze in safari-bestemmingen, maar ook in dito lodges annex tentenkampen. Van budget over high-end tot quasi onbetaalbaar, het is allemaal voorhanden. Asilia is één van Oost-Afrika’s meest mature bedrijven, in 1986 in familieverband opgericht onder de merknaam Rekero Camp, gevolgd door Oliver’s Camp in 1992. In 2004 werd alles gefusioneerd en ontstond Asilia, het Swahili-woord voor ‘authentiek’. Anno 2021 omvat de groep 19 locaties uitsluitend in Kenia, Tanzania en Zanzibar, alles tezamen goed voor 1000 werknemers. Wij bezochten drie locaties: Oliver’s Camp in Tarangire , Dunia Camp in Serengeti en The Highlands in de steppe van Ngorongoro. Ook al behoren ze tot dezelfde keten, de verschillen waren opmerkelijk.

Oliver’s (foto ’s boven) is een klassiek kamp met 10 XXL-tenten en een centraal houten duplex hoofdgebouw. De tenten zijn super (o.a. grote buitendouche) en het kamp besteedt veel aandacht aan privé-maaltijden op separate plekjes. Bovendien werd het nog niet lang geleden opgefrist. Kortom, een prima ervaring.

Het exclusief door vrouwen gerunde Dunia (foto’s boven) werkt ook met tenten, maar deze kregen vooraan een extra lounge-terras aangebouwd. De look & feel van Dunia is ouder dan Oliver’s.  Qua service en f&b zijn ze vergelijkbaar, al vonden wij Dunia iets meer een standaardproduct. De slagroom op de taart ontbrak, misschien ook omdat veel meisjes jobstudenten waren.

The Highlands is een blikvanger, een vlaggenschip (foto’s boven). Hier geen klassieke tenten, maar domes in canvas, of iglo’s in de bush, zoals u wil. Omwille van de koude nachten staat er zelfs een houtstoof in je kamer en liggen er bush baby’s (warmwaterkruiken) in bed, net als de publieke ruimtes die allemaal gezellig houtmatig bijverwarmd worden.  The Highland won reeds talrijke prijzen en is dan ook een topper in het Asilia-portfolio, ook wat staff, service en maaltijden betreft. Het ontbijt op het panoramisch terras, bush-tv pur sang (weet: ‘Miss Tanzania’ is de bijnaam voor een giraf, ‘Tanzania Express’ zijn wilde honden), is onbeschrijflijk sfeervol. https://www.asiliaafrica.com/

 

Manyara’s Secret: villa aan budgetprijs

Wat doen drie Nederlanders die absoluut willen vermijden de rijkste op het kerkhof te worden? Die laten hun hart voor Afrika spreken en bouwen een schitterend kleinschalig hotel aan de boorden van Lake Manyara, strategisch gelegen tussen de belangrijkste parken van Tanzania. Een bevriende Nederlandse architect met veel reiservaring werd gevraagd het masterplan te tekenen, Hester Breukling -de echtgenote van het investeerderskoppel- leverde de fijnbesnaarde, minimalistische decoratie. Het boetiekhotel werd geopend in januari 2021, coronapandemie of niet. Ondertussen zoekt het hotel, waar je uitsluitend kan overnachten in villa’s met privé-plonspoel, haar plek in het internationale safaritoerisme.

Zakelijk manager Mieke houdt met haar rijk HR manager-verleden discreet de hand op de stuurknuppel, praktisch kaapt Charles, ex-Singita-butler in spierwit hemd, alle eer, dankzij zijn efficiënte en geruisloze service. Slechts zeven villa’s (goed voor 24 bedden), een fantastisch openkeukenrestaurant (je verblijft hier in vol pension), een panoramisch zwembad, een boma als bar… Alles is hier netjes gedoseerd en vooral stijlvol. Het hotel is momenteel ronduit ondergeprijsd, volgens het credo: beter veel te veel geven in je startperiode dan afgerekend te worden op een teleurstelling qua prijs/kwaliteit. Want je krijgt maar één kans voor een eerste indruk. Deze locatie is dus voer voor pientere specialisten, want de distributie staat nog wijd open, inclusief correcte commissies. Een adresje met heel veel potentieel! https://manyarassecret.com/home/?lang=nl

 

De charmante kleinschaligheid van Leonce Adventures

Een kleuteronderwijzeres die haar stage in Arusha loopt, en er niet alleen verliefd wordt op het land, maar ook op een lokale safarigids. Precies zo verging het Katlijn Vanommeslaeghe (32). Ondertussen woont ze er permanent, en richtte er ook een kleinschalige DMC op. “Tanzania heeft de naam duur te zijn en dat klopt ook”, zegt ze. “Maar dat hoeft geen synoniem te zijn voor onbetaalbaar. Wij focussen ons vooral op de middenklasse; de reiziger die iets beters wil dan een donker pension, maar een keten als ‘andBeyond’ bijvoorbeeld veel te duur vindt. En, voor alle duidelijkheid, zulke reizen/programma’s zijn haalbaar, soms zelfs voor een eindbedrag dat positief verrast.”

Een van de voorwaarden om dit commercieel te kunnen realiseren is kleinschaligheid, en dat principe blijven Katlijn en partner Leonce trouw. Geen personeel, geen copy/paste, maar pure à la carte in functie van het budget. Leonce is het type dat het opneemt voor de klant. Hij doet de rondreizen met de eigen Toyota Land Cruiser, in samenwerking met een ingehuurde freelancegids. Katlijn verzorgt het office management. “En dat alles aan een duidelijke netto pakketprijs, waarop de reisagent een mooie commissie kan nemen”, aldus Katlijn. https://www.leonadventures.com/about-us

Foto’s © Gerrit Op de Beeck, uitgezonderd luchtvaartbeelden © KLM

 

 

Comments