Versoepelingen? De helft van de wereld is nog altijd potdicht!

Vandaag 9 juni is een soort D-day in veel Europese landen en sectoren met een substantiële versoepeling voor allerlei COVID19-beperkingen: van horeca-openingen over nieuwe groene zones tot extra reismogelijkheden in allerlei landen. Alles mooi en wel maar even de echte realiteit van het huidig reizen bekijken. Van de 195 landen lid van de Verenigde Naties zijn er vandaag nog altijd 95 – de helft dus – potdicht en grenzen gesloten. Gevaccineerd of niet, bekende toeristische grootmachten als de VSA, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Taiwan, China, Indië, Chili, Argentinië, maar ook Europese bestemmingen als Noorwegen, Finland, Jersey, Letland, enz. houden tot nader order hun grenzen voor traditionele vakantiegangers gesloten, sommigen zelfs tot eind 2021 of al gedeeltelijk tot begin 2022. Daarom ook dat de dagelijkse, oppervlakkige en onduidelijke, communicatie van de diverse media (ook in ons land, dikwijls ingegeven door schimmige perscommuniqués waarin men graag het woord ‘open’ toetert maar het verderop in de tekst blijkbaar synoniem wordt voor ‘quarantaine’…)  nogal verwarring creëert. Men toont immers te graag Europese kaarten met groene zones, maar die cijfers slaan vooral op de (besmetting)-toestand in het land, niet sowieso op het toegankelijk zijn. Eén voorbeeld: delen van Noorwegen mogen dan groen kleuren, de poorten zijn gesloten! Groene zone is nog altijd geen synoniem voor ‘onbeperkt welkom’.

Ondertussen zitten we nu begin juni met een operationeel probleem in verband met de implementatie van het reeds op voorhand heilig verklaarde EU-coronacertificaat dat pas per 1 juli in het kakelende Europa officieel van kracht zou worden. Ondertussen schakelt het ene land zoals Frankrijk het vaccinatiebewijs in het gekende gele boekje in, terwijl andere EU-landen dat dan weer net weigeren, zogezegd omwille van privacyregels. De openingen van de vooral Zuid-Europese vakantiebestemmingen zijn an sich gunstig voor een aarzelend heropleven van de interesse én boekingen in onze reiskantoren, al wordt opnieuw iedereen (van klant over touroperator/airline/hotelgroep tot reisagent) net zoals vorig jaar geconfronteerd met de jojo-effecten van de grillige kleurencodes waarvoor er nauwelijks voldoende Caran d’Ache kleurenpotloden beschikbaar zijn. Vandaar ook de gigantische problemen voor reisorganisaties de wetgeving al dan niet strikt te volgen i.v.m. annulaties, herboekingen en terugbetalingen voor klanten die uit of naar rode zones vertrekken. Sommige touroperators volgen omwille van hun grootschaligheid verplicht de officiële regels, anderen kleuren (!) letterlijk vlotjes buiten de lijntjes. En is het u al niet opgevallen dat vele politici, gevolgd door de populaire media, steevast de vakantieperiode beperken tot de twee belangrijkste zomermaanden en reduceren tot een jong gezin met twee kinderen? Alsof er geen singles, senioren of groepen reizen, en de rest van het jaar -schoolvakanties uitgesloten – iedereen sowieso thuis blijft.

Hoe dan ook: de officieel geharmoniseerde EU-beslissingen blijken in de praktijk verkapt en zelfs chaotisch. Is het daarom dat de Belgische overheid ondertussen werkt aan een eigen witte lijst (lees: specifieke travel corridors), met focus op bestemmingen buiten de Europese Unie? We denken dan o.a. aan het populaire Turkije, Egypte, Tunesië, enz. waarvan de toeristische sector al ,een hele tijd vragende partij is om ‘flexibel’ en ‘soepel’ met reismogelijkheden om te gaan, om zo (gestuwd door de evoluerende vaccinnatiegolf) reizen ook buiten Europa iets makkelijker te maken. Dit alles tegen een achtergrond van permanente communicatie van onze beroepsverenigingen die blijven hameren op de noodzaak de steunmaatregelen en de relance-strategie ook voor de reisindustrie onverminderd aan te houden en de tegoedbonnen politiek concreet om te zetten in een werkbaar fonds, om de effectieve heropstart van de reisindustrie sneller te faciliteren.

Robrecht Willaert & Gerrit Op de Beeck

 

Comments