Edito

De hemel wordt krap

Ook de reiswereld is vandaag méér dan ooit – nolens volens– een onderdeel van internationale geopolitieke ontwikkelingen. Klantenservice, adequate kennis en beheersbare technologische tools mogen dan wel onwrikbaar de belangrijkste ingrediënten vormen in het koop- en verkoopproces van iedere reisprofessioneel, maar niemand ontsnapt nog – buiten het dagelijks café-gekrakeel van de sociale media – aan allerhande ‘politieke’ ontwikkelingen.

Neem bv. de Brexit met de onvermijdelijke gevolgen voor heel wat transportmodi – bv. trein, autocar, vliegtuig, etc. – van en naar de UK vanaf begin april 2019. Zonder uiteraard het verlies van duizenden jobs te vergeten, grenscontroles voor toeristen, monsterfiles (zeker op de A20 richting Dover), Eurostar-stops en uiteraard ook de talloze vliegverbindingen van en naar het Verenigd Koninkrijk.

Terwijl drie op de vier Britse consumenten jaar in jaar uit naar EU-landen reizen, gelooft vier op de tien Britten dat de Brexit – en zeker met een no-deal – een negatieve weerslag zal hebben op hun vakantieplannen. En dat tegen een achtergrond waarbij nagenoeg 30% van alle Britse vakantiegangers (de tweede grootste reismarkt in Europa na Duitsland) minstens zes maanden vooraf hun vakantie boeken. Vandaar dat toeristische waarnemers de komende maand januari als méér dan cruciaal aangestipt hebben. Ook al moet men de speculatieve paniek niet onnodig overwaarderen – wie herinnert zich niet in een analoge context het doemscenario 18 jaar geleden met de zogenoemde gevaren van de millennium-bug? – blijft de onzekerheid einde dit jaar, met nog drie maanden te gaan, reuzehoog.

Het gaat straks o.a. over verkeersrechten voor de luchtvaartmaatschappijen, eigendomsstructuren, etc. Britse reizigers vormen vandaag – volgens de airportvereniging ACI – 12% van alle passagiers op de 27 EU-luchthavens, en omgekeerd zijn de EU-27 passagiers goed voor 57,5% van het verkeer op de Britse luchthavens. EasyJet, als Europa’s tweede grootste low-cost airline heeft ondertussen sedert 2017 ook een Oostenrijkse AOC (bedrijfsvergunning) op zak, waarbij dit jaar zo’n 180 vliegtuigen in het Alpenland geregistreerd werden. Europa’s nummer één, Ryanair, is nog altijd voor 54% in Brits bezit en in geval van een Brexit moet het Britse percentage dalen naar 49%. Ook Europa’s grootste toeristische concerns, TUI en Thomas Cook – met hun verschillende luchtvaartmaatschappijen – moeten gezien hun complexe eigenaarsstructuur, zich gaan aanpassen aan de vigerende regelgeving.

Welke Brexit ook finaal tot stand komt, zal er specifiek wat de airlines betreft, heel wat opnieuw onderhandeld moeten worden – want ook de luchtvaarthemel kent in de Europese geliberaliseerde luchtvaartmarkt fataal zijn grenzen!