Reisindustrie

Corona? Hakuna matata, brother!

Er wordt anno vandaag in onze contreien door de overheid en de media uitsluitend over reizen in Europa gepraat. Veel scheelt het niet van propaganda. Het resultaat is dat je bijna zou vergeten dat er achter Kontich ook nog mensen wonen. Reisfotograaf & journalist Gerrit Op de Beeck trok op uitnodiging van enkele Belgische reisprofessionals én KLM op safari naar Tanzania, een ‘rode zone’ voor wie het niet zou beseffen. Risicovol en sterk afgeraden dus. Dit is zijn verhaal.

Over 5 testen, 500.000 dieren en heel veel perceptie

Een mens kan zich vergissen. De KLM Boeing 787 Dreamliner onderweg naar Kilimanjaro Airport zit eivol. Dat hadden we niet verwacht. Integendeel, we droomden van een jarentachtigsfeertje, met massa’s lege zitjes. Niet dus. Zonder PCR-test kom je niet aan boord in Schiphol-Amsterdam, maar dat document blijkt plots niet meer van tel wanneer we acht uur later bij duisternis landen in de bush van Midden-Afrika. Alle arriverende reizigers worden verplicht een ‘rapid test’ te ondergaan. Kostprijs: 25 dollar en georganiseerd op z’n Afrikaans, kortom: u-heeft-toch-even-de-tijd? Meer dan 250 passagiers schuiven geduldig aan op de tarmac. Witte jassen lopen heen en weer, er worden papieren gestempeld in viervoud dat het een lieve lust is. Tweede les: wie dacht dat we evolueerden naar een papierloze maatschappij, forget it. Toch zeker niet in Afrika. Amerikaanse medepassagiers die digitaal reizen, ondervinden dan ook problemen met hun bewijsmateriaal. QR-codes lezen? Tja, dat lijken ze hier niet te kunnen – of te willen. Amateuristisch en pseudo-humoristisch worden we getest en krijgen, de betere schoolproclamatie indachtig, tien minuten later een rotgekopieerd, handgescheurd velletje overhandigd waarop men in balpen netjes heeft aangevinkt dat we vrije doorgang krijgen.

“Ach, die rapid tests, dat zijn gewoon wat extra dollars voor de overheid”, lacht de Oost-Vlaamse Katlijn Vanommeslaeghe. Samen met haar grote liefde, de Tanzaniaan Leonce Martin, richtte ze in Arusha een DMC op, en nu bouwt ze gestaag een klantenportfolio uit met zowel touroperators als reisagenten. “Je moet weten dat corona hier nog maar sinds kort bestaat. John Magufuli, de president die in 2020 bij de uitbraak van de pandemie aan de macht was, lachte het gewoon weg. Je moest enkel veel gember, citroen en look tot je nemen én extra bidden, en alles zou goed komen. Een paar maanden later overleed hij op 61-jarige leeftijd aan COVID-19 – officieel spreekt men van een hartfalen – en zijn opvolgster Samia Suluhu Hassan maakt er iets meer werk van. Desondanks blijven de zogenaamde inspanningen quasi uitsluitend beperkt tot de internationale bezoekers, en dan nog specifieker tot het luchthavengebouw.” We kunnen Katlijn alleen maar bijtreden: onder de bevolking leeft het niet. Ze hebben hier ook al genoeg problemen, zal men ons later vertellen: corona vervoegt eenvoudigweg het lijstje aids, ebola en malaria.

Een uur later strijken we neer in Villa Maua, hartje Arusha. Hier staat ons bed voor de eerste nacht. We belanden te midden een huwelijksfeest met uitvoerig geroep en gefeest. Mondkapjes? Nooit van gehoord hier. “Ik denk dat we nooit zullen weten hoe verspreid de pandamie in Tanzania is”, zegt Katlijn. “De overheid publiceert geen actuele cijfers en op internationaal aandringen citeert men niet meer dan 509 besmettingen, waarvan 183 hersteld en 21 overleden. Nieuwe gevallen: nul. Voilà, dossier gesloten.”

De goedlachse Katlijn (foto boven) woont sinds 2016 in Tanzania. Ze streek hier een paar jaar voordien neer als kleuteronderwijzeres op stage, keerde terug als vrijwilliger, leerde er Leonce kennen en vestigde er zich daarna permanent. “Alle officiële gekheid op een stokje: Tanzania is slechts enkele maanden gesloten geweest tijdens de eerste golf van de lente 2020”, vertelt ze, “maar sindsdien sluit Europa ons uit. We zijn ‘de durvers’, zij die zich het voorbije jaar door de papierwinkel en testen wrongen, dan ook dankbaar. We vielen nooit echt stil-stil, en gelukkig pikt het tempo nu gestaag weer op. Juli en augustus zien er alvast hoopvol uit, al draaien we op slechts pakweg 30% van de capaciteit. Spijtig genoeg houdt de overheid er een vreemde politiek op na. Net nu we het internationaal weer beter doen, verhogen ze de taksen voor de parken. Een dagje en nachtje Serengeti kost voortaan alleen al 154 dollar aan fees. Er kwam 30 dollar per persoon per dag bij. Onbegrijpelijk dat men net nu zo’n verhoging doorvoert.”

De volgende week trekken we door de bekendste nationale parken van Tanzania. We starten met Tarangire, vervolgen in Ngorongoro en blijven tot slot vier volle dagen in Serengeti. In de drie parken verblijven we telkens in de lodges en tentenkampen van Asilia en daar geldt overal hetzelfde protocol: de staff draagt een mondkapje, aan de gast worden geen eisen gesteld. “Wij hebben als hotelgroep een protocol opgezet waarin mondkapjes, maximale kamerhygiëne en handen wassen standaard zijn”, legt kampmanager Richard uit. “En we houden dat vol, eenvoudigweg omdat we merken dat onze gasten individueel zeer uiteenlopend reageren. Europeanen zijn blij het kapje eens niet te moeten dragen, Aziaten houden het 24/24 en 7/7 op.” Dagelijks worden we met de neus op de feiten gedrukt dat corona hier niet leeft. Op de openbare markten is het superdruk, men kruipt met vier in een tuk-tuk of met vijftig in een minibusje, mondkapjes zijn onbestaande. “Alleen als we verlost willen zijn van een verkoper die blijft aandringen, misbruiken we het coronaprobleem”, lacht gids Andrew. “We hoesten dan even in het rond en roepen “corona, corona!” Meestal druipen ze dan af (lacht).”

In de nagelnieuwe Manyara Secret Lodge aan het gelijknamige meer, spoelen we het safaristof van ons lijf en genieten we daarna rond het haardvuur van een prima glas Zuid-Afrikaanse pinotage, samen met Belg Timo Denys, zaakvoerder van Atelier Africa Safaris, een niche-specialist die samenwerkt met een selecte groep Belgische reisagenten, én architect annex gastheer van onze reis. Ook hij is samen met echtgenote Michèle op rondreis, en de routing liet toe mekaar hier te treffen. “Er zijn twee grote redenen om nu Afrika te bereizen”, vertelt hij. “Ten eerste is het hier momenteel rustig, niet te vergelijken met de pre-coronacijfers. Dat maakt dat je voor elk dier alleen staat met je terreinwagen, terwijl het voorheen al eens drummen was. Kortom: het Out of Africa-gevoel van ruimte en relaxatie is zeer groot. Ten tweede heeft een Afrikaanse safari toch ook een sociaal luik: elk kamp, elke lodge stelt locals te werk en is vergroeid met de lokale gemeenschap. Het is nu hét moment om deze mensen – die geen sociaal vangnet hebben – een hart onder de riem te steken.” Timo ontkent niet dat de Europese overheden er alles om doen om gemotiveerde Afrikagangers het niet gemakkelijk te maken. “De recent gepubliceerde zogenaamde ‘gevaarlijke varianten-lijst’ of VOC-lijst van 27 landen, waaronder een aantal Afrikaanse (maar niét Tanzania), is andermaal een rem. Maar ook dat zal gemotiveerde reizigers niet stoppen, zeker weten.”

Chef Axel Janssens (foto links), Timo en Michèle van Atelier Africa Safaris, 

Waar beter kan je een Tanzania-rondreis afsluiten dan op het terras van de Vlaamse chef Axel Janssens? Zijn nickname is ‘the flying chef’, omdat hij zeer regelmatig létterlijk uitvliegt voor ‘gastoptredens’ in chique resorts voor de kust van Zanzibar of te midden de bush, in een verlaten uithoek van een park. Ook de beste lodges zoals Singita hebben zijn nummer in het telefoongeheugen zitten, want Axel -die al vijftien jaar in Tanzania woont- is ronduit dé culinaire ster van het land. Onsea House heet zijn eigen optrekje, en het herbergt naast het restaurant ook enkele gastenkamers. We treffen de rijzige chef, die het Gents nooit verleerd is, net voor hij met vrouw Brittany en dochter Margaux afreist naar Europa. “Uiteraard heeft de pandemie ons zwaar geraakt”, vertelt hij op het houten terras in koloniale stijl, met een ijskoude Kilimanjaro-pils in de hand. “Mijn prioriteit was de staff aan boord te kunnen houden, mensen die ik met de jaren op straat selecteerde, een opleiding gaf, en ondertussen vergroeid zijn met dit restaurant. Dat is me maar deels gelukt en dat doet pijn. Maar anderzijds ben ik blij voor eenieder die hier nog is, want je kan niet toveren, ook ik heb alle reserves moeten aanspreken.” Axel hoopt dan ook op een duurzaam herstel. “Tanzania heeft een groot potentieel en de lokale bevolking is fantastisch. Maar tegen de intercontinentale perceptie van corona, met alle reismoeilijkheden van dien, kunnen we niet op. Ik reken alvast op 2022, dat moét gewoon steengoed worden!”

Gerrit Op de Beeck

https://www.atelier-africa.com/nl/

http://www.onseahouse.com/restaurant/

Reizen naar Tanzania in juni ll: zo verloopt de procedure

A: Testformaliteiten

  • PCR-test in België (72-uur-systeem) om aan boord te gaan bij KLM en Tanzania binnen te mogen. 50 euro.
  • Extra rapid test in Kilimanjaro Airport: 25 dollar. Je kan op voorhand online betalen, of bij aankomst.
  • PCR-test (72-uur-systeem) om Tanzania te verlaten en aan boord te mogen bij KLM. Dit is een moeilijke, omdat de locaties waar je kan laten testen beperkt zijn en de resultaten soms té lang op zich laten wachten. Het lijkt allemaal goed georganiseerd en verloopt uitsluitend online, maar het venijn zit ‘m in de staart (tenminste in ons geval). Wij moesten finaal wat extra ‘drinkgeld’ toestoppen om tijdig over het testdocument te kunnen beschikken. Waren we de uitzondering of de regel? We zullen het nooit weten. Vastgestelde prijs van de test: 100 dollar.
  • Passenger Locator Form conform de Belgische wetgeving, met andere woorden: twee testen (dag 1 en dag 7 na aankomst) en één week quarantaine. Wij werden strikt opgevolgd, kregen onmiddellijk de codes voor twee testen door (de overheid betaalt) en drie extra telefoons ter controle

B.Administratieve formaliteiten

  • E-visum voor Tanzania: 50 dollar. Kan je ruim voor vertrek doen, maar het is wél niets voor digitale analfabeten. Zo moet je ook pasfoto’s, vliegtuigtickets en je paspoort digitaal kunnen aanleveren.
  • Medisch attest (op eer) voor Tanzania: 72 uur voor vertrek in te vullen, je krijgt een QR-code retour.
  • Medische vragenlijst (op eer) bij online check-in KLM.
  • Belgisch PLF-document bij retour vanuit Tanzania. Onze overheid volgt blijkbaar strikt -maar zeer vriendelijk- op (toch in ons geval).

 

Comments