Bestemmingen

Jordanië met 7Plus

Jordanië is de enige staat in het Midden-Oosten met een stabiele regering, een hoge scholingsgraad van de bevolking en een aanzienlijke economische groei. Combineer dat met een bijna altijd aanwezige zon, een Rode en een Dode Zee én fenomenale archeologische sites en je krijgt een vakantieland zonder weerga.

7Plus is als meermaals bekroonde niche-touroperator specialist in culturele reizen in groepjes of in de vorm van een privéreis met chauffeur. Zo ontmoette Travel Magazine al in de luchthaven van Amman de huidige ‘eerste schepen’ en mogelijk toekomstig burgemeester van Leuven Carl De Vlies (CD&V) en diens partner. Zij vlogen net als Travel Magazine vanuit Amsterdam-Schiphol naar Amman met Royal Jordanian, en hadden via 7Plus gekozen voor een weekje privé-rondreis door Jordanië. Nog geen 48 uur later liep Travel Magazine op de site van Petra aan tegen de Mechelse burgemeester Somers (Open VLD), die met zijn partner voor een gelijkaardige rondreis met privéchauffeur had gekozen. Somers en TM: thuis in Mechelen én Jordanië!

  

Grensgeval

Laten we er geen doekjes om winden: menige klant aarzelt om in het huidige politieke klimaat naar Jordanië te reizen. In het zuiden (Aqaba, aan de Rode Zee) grenst dit kleine land aan Saoedi-Arabië, in het noorden aan Syrië, en zo goed als heel de westelijke kant grenst aan Israël. En toch was de sfeer altijd erg ontspannen. Zo lunchten wij – typische ‘mezze’ met talloze voorschotels , veel ‘hummus’ en nog meer verse groenten – in open lucht bij een aangename novemberzon tussen de Romeinse opgravingen van Umm Qays. Dat ligt op 5(!) kilometer van Syrië, terwijl je er zicht hebt op de door Israël geannexeerde Golan-hoogte en het Meer van Galilea, waar Jezus volgens de bijbel zijn apostelen rekruteerde. De lunch – inclusief een lokaal biertje! – was heerlijk, het vergezicht prachtig en de atmosfeer gemoedelijk.

Dode Zee

Nog meer grenzen gewenst: blijf dan plakken in een luxehotel van de Dode Zee, zoals 7Plus dat op verzoek van zijn klanten regelt in het Ramada Dead Sea-resort, met zicht op Israël. Dit wellness- en strandverblijf lokt met uiterst aangename temperaturen tot diep in november. Het enige nadeel is dat je elk jaar wat verder moet wandelen van je hotel en zwembad over het strand tot aan de eigenlijke Dode Zee. Door verdamping en gebrek aan ‘input’ van het Jordaan-riviertje zakt het waterpeil met bijna één meter per jaar en neemt de verzilting stelselmatig toe. De fijne kant daarvan: het hoge zoutgehalte duwt de zwemmer als het ware naar omhoog. Drijven gaat vanzelf, zwemmen lukt haast niet: het is meer roeien met de riemen (de armen) die je hebt. Wel dikke fun, zeker als je eerst graait naar de overal aanwezige Dode Zee-modder waar je je mee kunt insmeren als was je een cultureel verantwoorde Zwarte Piet: wit en zwart door mekaar. Goed voor de huid, maar nog beter voor de foto!

Jordaan

De rivier de Jordaan  is als grens tussen Jordanië en Israël een klein stroompje, maar met een grote geschiedenis: Jezus zou er gedoopt zijn, en dat lokt aan beide kanten veel pelgrims of reizigers die er hun eigen doopritueel nog eens herhalen. Of ze rijden er tot bovenop de Berg Nebo, omdat Mozes van daaruit het ‘Beloofde Land’ zou hebben aanschouwd alvorens te sterven. Doe dat laatste niet, maar bezoek op die plek de kerk met mozaïeken uit de zesde eeuw. Vlakbij, in Madaba, ligt een nog bekendere Byzantijnse mozaïek: de eerste landkaart van Palestina, het ‘heilig land’ en de wijde omgeving! Inclusief een vis in mozaïek die zo slim is om zich net voor de veel te zoute Dode Zee om te draaien, terug het zoete water van de Jordaan in.

(Little) Petra

Hét hoogtepunt van elke trip naar Jordanië is uiteraard Petra, de hoofdstad van de Nabateeërs die er in de Romeinse tijd er een regionaal machtscentrum uitbouwden, en dat in het klein nog eens overdeden even verderop in ‘Little Petra’. In beide Petra’s gaan natuur en cultuur naadloos in mekaar over: je wandelt door een steeds nauwer wordende kloof met loodrechte rotswanden van bijna honderd meter hoog. Tot de kloof zich opent, de rots haast splijt als was het de Rode Zee die voor Mozes openging. En daar verschijnt dan in die roze-rood oplichtende zandsteen een van de wereldwonderen: het in de steen uitgehouwen ‘schathuis’, eigenlijk meer een façade dan een tempel. Prachtig om zien, en uitzonderlijk goed bewaard, precies omwille van de quasi-onbereikbaarheid ervan voor mens en weer en wind. Hoe volmaakt bewaard deze tempel en de overige tempelfaçades aan de andere kant van de kloof in Petra ook zijn, op zich was er weinig origineels aan de architectuur: die is een – weliswaar zeer geslaagde – mengelmoes van Egyptische, Griekse en Romeinse invloeden: zuilen, nissen colonnades met bovenop een urne – waarin men een schat vermoedde – zien er onwezenlijk perfect uit. Hier heeft de tijd geen vat op gehad, hier komt een reiziger ogen tekort.

Wadi Rum

En dan moet die reiziger nog even verder door naar het zuiden, naar Wadi Rum, om er zich ‘Lawrence of Arabia’ te voelen, de Brit die de woestijn doorkruiste en de Bedoeïenen verenigde in de Eerste Wereldoorlog. 7Plus regelde er voor ons een 4X4 tocht door de woestijn, inclusief een kamelentochtje en een magische zonsondergang. En dan een frisse douche in het tentenkamp, een bedoeïenenmaaltijd en een nacht tussen de sterren en het eeuwige niets dat als zand door je vingers glijdt…

Comments